تبلیغات
C.NA - سفر به ماه بزرگترین دروغ قرن
دوشنبه 24 مرداد 1390

سفر به ماه بزرگترین دروغ قرن

   نوشته شده توسط: CNA G    

ما مداركی داریم كه فرود انسان بر روی ماه در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 دروغی بزرگ بوده است.

 


"در دروغ بزرگ همیشه قدرت معینی از قابلیت باور كردن وجود دارد.چرا كه افراد زیادی از یك ملت همیشه تحت تأثیر عواطف به راحتی گول می خورند حالا یا عمدی یا سهوی. و به خاطر سادگی و بی آلایشی و صداقت باور آنها، راحت تر قربانی یك دروغ بزرگ می شوند تا یك دروغ كوچك. چرا كه آنها خودشان در موارد كوچك، دروغ های كوچك می گویند و از گفتن دروغ های بزرگ شرم دارند (و دولت مردان در این مورد شرمی هم ندارند). هرگز به ذهن این مردم خطور نمی كند كه دروغ های خیلی بزرگ بسازند و هرگز هم باور ندارند كه دیگران چنان گستاخ باشند كه این چنین صداقت را بدنام كنند ولو این كه مدارك این چنین دروغی را برای ذهن آنها ثابت كنند آن هم به طور آشكار، باز هم به دروغ بودن آن دروغ بزرگ شك دارند و همچنان فكر می كنند كه حتماً توضیحی وجود دارد. چنین دروغ بزرگ گستاخانه ای همیشه رد پاهایی پشت سر خود به جای می گذارد. حتی بعد از این كه سرهم بندی شد و توسط متخصص های جهانی دروغ گویی وتمام كسانی كه برای دروغ گفتن در هر دروغ گویی با هم همكاری می كنند، به عنوان یك حقیقت شناخته شد. این افراد در حال حاضر به خوبی می دانند كه چگونه از این دروغ ها برای اهداف توسعه طلبانه خود استفاده كنند " 

ما مداركی داریم كه فرود انسان بر روی ماه در اواخر دهه 60 و اوایل دهه 70 دروغی بزرگ بوده است.


 


"در دروغ بزرگ همیشه قدرت معینی از قابلیت باور كردن وجود دارد. چرا كه افراد زیادی از یك ملت همیشه تحت تأثیر عواطف به راحتی گول می خورند حالا یا عمدی یا سهوی. و به خاطر سادگی و بی آلایشی و صداقت باور آنها، راحت تر قربانی یك دروغ بزرگ می شوند تا یك دروغ كوچك. چرا كه آنها خودشان در موارد كوچك، دروغ های كوچك می گویند و از گفتن دروغ های بزرگ شرم دارند (و دولت مردان در این مورد شرمی هم ندارند). هرگز به ذهن این مردم خطور نمی كند كه دروغ های خیلی بزرگ بسازند و هرگز هم باور ندارند كه دیگران چنان گستاخ باشند كه این چنین صداقت را بدنام كنند ولو این كه مدارك این چنین دروغی را برای ذهن آنها ثابت كنند آن هم به طور آشكار، باز هم به دروغ بودن آن دروغ بزرگ شك دارند و همچنان فكر می كنند كه حتماً توضیحی وجود دارد. چنین دروغ بزرگ گستاخانه ای همیشه رد پاهایی پشت سر خود به جای می گذارد. حتی بعد از این كه سرهم بندی شد و توسط متخصص های جهانی دروغ گویی وتمام كسانی كه برای دروغ گفتن در هر دروغ گویی با هم همكاری می كنند، به عنوان یك حقیقت شناخته شد. این افراد در حال حاضر به خوبی می دانند كه چگونه از این دروغ ها برای اهداف توسعه طلبانه خود استفاده كنند " 
آدولف هیتلر (1925) 
حتی یك تفاله ای از كیسه ی زباله ی زمین مانند آدولف هیتلر هم می دانست كه چگونه توده های مردم را با مهارت اداره كند و گول بزند پس شما به واقع فكر می كنید كه آمریكا انسان را بر روی ماه فرود آورده است؟ خوب، دوباره فكر كنید. ما مداركی داریم كه فرود انسان بر روی ماه در اواخر دهه ی 60 و اوایل دهه ی 70 دروغی بزرگ بوده است. 
برای شروع بهتر است بدانید كه تنها 100 نفر در پروژه فرود بر روی كره ی ماه درگیر بوده اند. مركز كنترل در هوستون (Houston) به علاوه بیشتر زنان و مردانی كه بر روی این پروژه كار كرده اند، شكی باقی نمی گذارند كه این كار یك دروغ بوده است. اما چگونه ممكن است؟ خیلی ساده. قدرت كسی كه چنین افتضاحی را به بار آورده هرگز اجازه نمی دهد كه كسی این تصور را داشته باشد. هزاران نفری كه درگیر این ماجرا شده اند، تنها نگران قسمت كوچكی بودند كه مربوط به آنها بود. مهندسان، مكانیك ها، برنامه نویسان كامپیوتری و... كاری نداشتند كه با هم مشترك باشد. بنابراین بیشتر افراد از چیزی از یك پروژه ی هالیوود سر بیرون می آورد، چیزی نمی فهمند. 
در سال 1962، رئیس جمهور آمریكا، جان اف كندی گفت كه یك تصوری از آمریكا دارد كه تا قبل از پایان این دهه می تواند انسان را بر روی ماه فرود آورد و دوباره وی را به زمین بازگرداند. امروز، ما نمی دانیم كه كندی آن روز می دانست كه این كار واقعاً ممكن است یا نه اما مدت كوتاهی پس از ترور او، بهترین دانشمند جهان در زمینه ی موشك كه در این پروژه كار می كرد به لیندون جانسون اطلاع داد كه علم حداقل تا 30 سال آینده از انجام چنین پروژه ای ناتوان است. حقیقت این است... در واقع آنها كمی خوش بین بودند. الآن و اینجا ما 40سال از آن تاریخ را گذرانده ایم و هنوز هم تكنولوژی قادر به فرستادن یك انسان به ماه و باز گرداندن سالم وی به زمین نیست. قدرت هایی كه در مورد این كلاهبرداری تصمیم گرفتند به این نتیجه رسیدند كه اگر آنها نتوانستند انسانی را به ماه بفرستند وبه سلامت به زمین بازگردانند، كاری كه آنها باید بكنند این است كه از ناسا بخواهند این چنین پروژه ای را جعل كند و پس از آن میلیاردها دلار از پول مالیات دهندگان كه برای سرمایه گذاری در این پروژه در نظر گرفته شده بود را برای خود بردارند. پس از آن، آنها تصمیم گرفتند كه واقعاً می توانند كل این ماجرا را جعل كنند آنهم فقط با قسمتی از پولی كه برای این كار آماده شده بود. این جا در عكس زیر مكانی در ایسلند است كه ما فهمدیم كه بسیاری از كلك ها و دروغ های ناسا در آن ساخته شده است.

 


در این جا چند حقیقت وجود دارد كه باید به ذهن بسپارید كه نمی شود واقعاً انسانی را به ماه فرستاد و غیر ممكن است: 
ماه به طور دائم توسط شهاب سنگ های خیلی ریز كه با سرعت بیست هزار مایل در ساعت حركت می كنند، در حال بمباران شدن است. برای این كه تصور درستی داشته باشید گلوله یك تفنگ با سرعت 800 مایل بر ساعت حركت می كند. ماه هم هیچ اتمسفری ندارد كه سرعت این شهاب سنگ ها را كم كند. اگر یكی از فضانوردان یا یكی از واحدهای ماه نشین توسط یكی از این شهاب سنگ ها ضربه ای ببیند حتی اگر این شهاب سنگ به اندازه ی یك دانه برنج باشد، آن وقت كار تمام است. عجیب این كه ناسا در آن زمان اصلاً نگران چنین موضوعی نبود. 
این یك مورد واقعاً دیگر خیلی خنده دار است. به پوتین های نیل آرمسترانگ (اولین انسانی كه آمریكایی ها مدعی اند بر روی ماه پاگذاشت) نگاه كنید. به كف پوتین نگاه كنید و به عكس كه ناسا ادعا می كند اولین نقش پوتین بر روی ماه بود.

 

 


این دونقش هیچ شباهتی به هم ندارند. ناسا سرانجام به خاطر اشتباهش طفره رفت و حالا ادعا می كند كه پوتین هایی كه آرمسترانگ روی ماه پوشیده بود قبل از این كه ماه نشین اورا سوار كند روی سطح ماه رها شد و به زمین بازگردانده نشد، مطمئناً همین كه ناسا گفته، درست است... 
یك مشكل دیگر، یك سری امواج كشنده در فضا وجود دارد نه تنها برای فضانوردان بلكه برای عكس هایی كه ممكن است بخواهد گرفته شود هم كشنده است و آنها را از بین می برد. خیلی خنده دادر است كه ناسا سعی كرده كه با حیله این رسوایی دیگر را هم از سر بگذراند. در یك دقیقه به شما نشان می دهیم كه چنین عكس هایی كه ناسا ادعا می كند روی ماه گرفته شده است جعلی است. 
ماه بر روی زمین كه 250 هزار مایل با آن فاصله دارد نور می اندازد، برای این كه چنین سطحی به این روشنایی بخواهد وجود داشته باشد، حتما، برای هر كس كور كننده خواهد بود. بنابراین اصلاً فكرش را هم نكنید كه با تكنولوژی آن روز (حتی امروز) بتوان عكس گرفت كه ظاهر هم بشود. اما هیچ كدام از چنین عكس هایی كه فضانوردان گرفتند، كوچكترین مشكلی نداشت. 
نیل آرامسترانگ كسی كه ناسا مدعی است اولین انسانی است كه پا بر روی ماه گذاشت هم اكنون (این مقاله قبل از مرگ وی تألیف شده بود) دچار بیماری روح شده است چرا كه تمام عمرش مجبور بوده با این دروغ زندگی كند. عجیب این كه ما هیچ گاه ندیدیم كه فضانوردانی كه بر روی ماه راه رفته اند در یك جمع مردمی از جزئیات این سفر حرف بزنند. چرا این كار را نكردند؟ ناسا به آنها اجازه نداد. 
در عكس زیر كه از ماه نورد گرفته شده ومدعی شده اند كه بر روی ماه حركت كرده است هیچ رد لاستیكی در عقب یا جلوی آن دیده نمی شود.

 


به عكس زیر نگاه كنید علامت آمریكا بر روی سفینه ی ماه نشین با نوار چسب اسكاچ چسبانده شده این نوارچسب حتماً باید تحمل دمای 400درجه را داشته باشد آیا می توانسته است؟ من كه مطمئنم نمی توانسته شما چطور؟


به این عكس نگاه كیند عكسی است از پیت كانراد از آپولو 12 اگر به قسمت بالایی كلاهش نگاه كنید، در قسمت بالا سمت راست انعكاس پروژكتور نورپردازی استودیویی را می توانید ببینید.

 


حالا یك چیز جالب دیگر، اولین سیگنال های ارسالی از ماه ابتدا به استرالیا رسیده است، استرالیایی های می گویند كه در اولین تصویر مخابره شده دیده اند كه یك نفر یك قوطی كوكاكولا را كه در تصویر بوده از تصویر بیرون پرت كرده است. 
یا مثلاً به این عكس توجه كنید كه در آن پرچم آمریكا به آرامی توسط باد در حال تكان خوردن است. جالب این كه در ماه هیچ گونه جریان بادی وجود ندارد. چون ماه اتمسفر ندارد. 
برای آنكه سفر به فضا امكان پذیر شود، ناسا تأسیس شد. برنامه ی فضایی آپولو این طور وانمود كرد كه انسان می تواند به فضا سفر كند و بر روی ماه پیاده روی كند. هر كدام از پروژه های آپولو با دقت تمرین می شد و سپس با دقت بسیار بیشتر در صحنه های نمایش در سایت آزمایشی فوق سری كمیسیون انرژی اتمی در صحرای نوادا و استودیوهای كاملاً امن ومحافظت شده والت دیزنی كه در آن یك مدل بزرگ از ماه بود، به صورت فیلم در می آمد. همه ی اسامی، مأموریت ها، محل های فرود و تمام وقایع در برنامه ی فضایی آپولو انعكاس مراسم و تشریفات سری و سمبل آیین های سری پنهان روشنفكران است. شفاف ترین چیز انفجار ساختگی سفینه ی فضایی آپولو 13 كه آكوریس (عصر جدید) نامیده شده بود، كه در ساعت 1:13 (زمان نظامی 1313) در 13 آوریل 1970 رخ داد. این رخداد استعاره ای از جشن درگیركردن مرگ و انفجار، شغل تابوت سازی، مشاركت با جهان معنوی و... در این پروژه بود. سفرهای اكتشاف ماه متوقف شدند چرا كه ادامه دادن این دروغ بزرگ بدون آشكار شدن آن امكان پذیر نبود و البته آنها دیگر داستانی برای سرهم كردن نداشتند. 
هیچ انسانی، هیچ گاه از ارتفاع 300 مایلی بالاتر نرفت. در این ارتفاع فضانوردان تحت فشار تشعشعات كمربند ون آلن بودند و البته كمربند ون آلن از آنها در برابر بی نهایت تشعشعات كیهانی محافظت می كرد. هیچ انسانی هرگز در هیچ برنامه ی فضایی آشكار برای عموم مردم، دور ماه نگشت، روی آن فرود نیامد و روی ماه پیاده روی نكرد، هیچ كس، هیچ وقت. حتی اگر چنین چیزی هم رخ داده باشد آنهم به صورت واقعی، باید از تكنولوژی خیلی بالایی استفاده شده باشد و هیچ كس هم از آن خبر نداشته باشد (حتی حالا هم چنین تكنولوژی پیشرفته ای در اختیار ما نیست). 
آن تشعشعات عظیم كه در كمربند ون آلن با آن روبروی می شویم، تشعشعات خورشیدی، پرتوهای كیهانی، روشنایی خیره كننده خورشید، كنترل دما و خیلی از مشكلات دیگر به هیچ موجود زنده ای اجازه نمی دهد كه با چنین سطحی از تكنولوژی كه ما در اختیار داریم، از اتمسفر خارج شود. هر دانش آموز با هوش دبیرستانی با یك كتاب فیزیك پایه می تواند ثابت كند كه فرود آپولو بر روی ماه توسط ناسا جعلی بوده است. 
اگر باز هم شك دارید، توضیح دهید كه چگونه فضانوردان روی ماه پیاده روی كردند ،آن هم با لباس فضایی و در معرض نور خورشید كامل و گرمایی كه در خلأ موجود در سطح ماه با درجه حرارت 256 درجه، آنها را احاطه كرده بود و تازه اینها غیراز اثرات شهاب سنگ های آسمانی، پرتوهای كیهانی، پرتوهای خورشیدی و... است. ناسا به ما می گوید كه ماه هیچ اتمسفری ندارد و فضانوردان این سازمان در خلأ كامل بوده اند. 
گرما با به عنوان حركت و لرزش مولكول های ماده معنی می شود. حركت سریع مولكول ها، یعنی دمای بالاتر. حركت آرامتر مولكول های یعنی دمای پایین تر. صفر مطلق دمایی است كه در آن حركت مولكول ها، متوقف می شود. برای داشتن گرما یا سرما، باید ملوكول هایی موجود باشند. 
خلأ حالتی از نیستی است كه هیچ مولكولی وجود ندارد. خلأ هم درجاتی دارد.دانشمندان معتقدند كه خلأ كامل وجود ندارد. فضا شبیه ترین چیز به خلأ كامل است كه برای ما شناخته شده است. در جایی كه ما به عنوان فضا می شناسیم مولكولهای بسیار كمی وجود دارد كه مفهوم اندازه گیری سرما وگرما در آن غیر ممكن است. این همان دلیلی است كه براساس آن ما از فلاسك یا بطر های خلأ برای نگهداری مایعات سرد یا گرم استفاده می كنیم تا بدون نیاز به دوباره سرد كردن یا دوباره گرم كردن، دمای آنها حفظ شود. 
همه ی انواع پرتوها در خلأ حركت می كنند اما هیچ تأثیری برخلأ ندارند. پرتوهای گرمایی خورشید در فضا حركت می كنند اما فضا را گرم نمی كنند. در واقع پرتوهای گرمایی خورشید به هیچ وجه تأثیرگذار نیستند تا وقتی كه به ماده برخورد كنند. حركت های مولكولی وقتی انرژی موجب به صورت مستقیم توسط ماده دریافت شود، زیاد می شوند. زمانی كه طول می كشد تا ماده بر اثر نور مستقیم خورشید در فضا گرم شود، به رنگ نور، خواص عنصری آن، فاصله از خورشید، و نرخ جدب موج گرمایی توسط ماده بستگی دارد. فضا داغ نیست. فضا سردنیست. 
اجسامی كه گرم می شوند به وسیله ی فضا نمی توانند سرد شوند. اولین كار برای سرد كردن یك جسم این است كه آن را از معرض نور مستقیم خوشید دور نگه داریم. چیزهایی كه در سمت سایه ی یك چیز دیگر قرار دارند، عاقبت سرد می شوند، اما نه به خاطر این كه فضا سرد باشد. فضا سرد نیست. گرما و سرما در خلأ فضا وجود ندارد. قوانین حركت دستور می دهند تا مولكولها آهسته تر حركت كنند. اگر هیچ منبع گرمایی دیگری نباشد، اجسام بالاخره سرد می شوند، اما از آنجایی كه خلأ موجود در فضا یك عایق كامل محسوب می شود، زمان زیادی طول می كشد تا یك جسم سرد شود حتی زمانی كه به طور كامل از معرض امواج گرمایی یا دیگر امواج خارج شود. 
ناسا تأكید می كند كه لباس هایی كه فضانوردان مثلاً روی سطح ماه پوشیده بودند، دارای تهویه مطبوع بوده است. یك سیستم تهویه مطبوع بدون تبادلگر گرمایی، نمی تواند كار كند. یك تبادلگر گرمایی به طور ساده این طور كار می كند كه گرمایی را كه در یك میانجی مثل گاز فریون، جمع شده است را می گیرد و به جای دیگری منتقل می كند. برای این كه سیستم تهویه مطبوع كار كند و گرما را به مكان دوم انتقال دهد، به یك میانجی دیگر كه مولكول هایش گرما جذب كند مثل هوا یا آب احتیاج دارد. (این میانجی دوم در آشپزخانه خانه، هوای موجود در آشپزخانه است). یك سیستم تهویه مطبوع نخواهد توانست كه در خلأ كار كند. یك لباس فضایی كه در محاصره ی خلأ قرار دارد نمی تواند گرمای داخل لباس را بگیرد و به مكانی دیگر بدهد. به یاد آورید كه خلأ یك عایق كامل است. در چنین شرایط محیطی ای، یك انسان در لباس فضایی خود، بریان می شود. 
ناسا ادعا می كند كه لباس فضایی آنها به وسیله یك سیستم آب پایه كه در لوله های اطراف بدن فضانورد كار می كرده است، خنك می شده است كه آن هم توسط یك محافظ مارپیچی در قسمت پشتی لباس فضانوردان، از نور خورشید محافظت می شده است. 
ناسا ادعا می كند كه آب بر روی مارپیچ اسپری می شده تا لایه ای از یخ ایجاد شود. ظاهراً پس از آن، یخ كه آن گرمای عظیم را جذب كرده است بخار می شده و به فضا می رفته است. در این مورد دو مشكل وجود دارد كه به هیچ وجه قابل توضیح نیست: 
1- میزان آبی كه برای انجام این كار باید توسط فضانورد حمل شود، حتی برای زمان بسیار كوتاهی (آنهم برای دمای 155 درجه بالای نقطه ی جوش آب) آنقدر زیاد است كه برای فضانورد امكانپذیر نیست. 
2- ناسا ادعا كرده است كه آنها یخ در سطح ماه پیدا كرده اند. ناسا ادعا می كند كه محافظت توسط یخ (در برابر پرتوهای خورشید) اظهارات جعلی آنها را در مورد سیستم تهویه مطبوع را نقض نمی كند. 
این را به خاطر داشته باشید. در مورد این موضوع فكر كنید آن هم وقتی كه یك روزصبح با یك فلاكس پر از قهوه بیرون می روید. در این مورد خیلی طولانی و عمیق فكر كنید آن هم وقتی كه یك فنجان قهوه ی داغ (4 ساعت پس از صبح) می ریزید تا با نهار بنوشید. باز هم در این مورد فكر كنید كه چگونه چنین چیزی ممكن است آن هم در آخر روز وقتی باز هم یك فنجان قهوه ی گرم دارید كه بخورید. 
قوانین یكسان فیزیكی در مورد هر وسیله ای كه در فضا سفر می كند، اعمال می شود. ناسا ادعا می كند كه فضاپیما به آرامی چرخش می كرده است تا قسمت های قرار گرفته در سایه، به وسیله ی سرمای جان فرسای فضا سرد شود... سرمای جان فرسایی كه وجود ندارد. در واقع تنها كاری كه چرخش سفینه می توانسته انجام دهد، آن بوده است كه گرمایی ثابت و حتی بیشتر برای سفینه را سبب شود همانند وقتی كه شما یك هات داگ را روی آتش می چرخانید. در واقع یك غذا كه نامش فضانورد آپولو بوده است، پخته می شده است. حداقل كاری كه می شود كرد این است كه وقتی سفینه به زمین بازمی گردد شما دلتان نمی خواهد كه در سفینه را باز كنید. 
ناسا خودش هم بهتر می داند كه اگر چنین سیستم خنك كننده ای برای لباس فضانوردان تعبیه كرده بوده است، باید برای سفینه مدل بزرگترش را قرار می داده است. هیچ راكتی چنین حجم عظیمی از آب (برای سفینه و فضانوردان) را حتی برای زمانی كوتاه نمی توانسته حمل كند. 
آب وزنی حدود 62 پوند بر فوت مكعب دارد. فضا و جرم آبی به این مقدار، برای حمل توسط راكت ها خیلی خطرناك بوده است. هیچ گاه چنین مقدار عظیمی از آب در هیچ مأموریتی نه برای فضانوردان نه برای سفینه ها، حمل نشده است. 
بر روی نوارهای ضبط شده به اصطلاح سفر به ماه، فضانوردان به تلخی از سرمایی كه در حین سفر نیز بر روی سطح ماه با آن روبرو بوده اند، شكایت كرده اند. آنها گفته اند از گرماسازهایی استفاده كرده اند كه برای غلبه بر سرمای وحشتناك فضا كافی نبوده است. انجام چنین حیله ای هم ضروری بوده است چرا كه مجبور می شده اند روزی حقیقت را بگویند. حقیقت را. این حیله همچنین مدركی از خواری و غرور است كه درآن روشنفكران همچنان كارهای انسان های معمولی را انجام می دهند. 
چیزی كه ما شنیدیم در واقع از یك سیستم سرمازای قوی در صحنه ی نمایش و ضبط فیلم مأموریت آپولو 11 بوده است. این صحنه ی نمایش و فیلم سازی در سایت آزمایش فوق سری كمیسیون انرژی اتمی در صحرای نوادا قرار داشته است جایی كه دمای هوا به طور معمول 100 درجه فانهایت است. در گرمای مستقیم خورشید، فضانوردان هرگز نباید سردشان می شده است حتی در فضا كه خلأ آن یك عایق كامل است. 
به عنوان مدرك، ماه نشین را كه در مؤسسه ی اسمیت سونیان (smith sonian institute) در معرض نمایش عمومی قرار دارد، بررسی كنید و به هسته ی موتور راكت كه درون ماه نشین قرار داده شده است توجه كنید كه به قمست بالای نازل راكت در قسمت پایین مركزی ماه نشین متصل شده است. این همان موتور راكتی است كه می گویند نیروی اضافه برای فرود بر ماه و برخاستن از آن را فراهم كرده است. درنمونه ی واقعی ماه نشین این موتور راكت موجود است اما در فیلم ها و عكس هایی كه گفته می شود روی ماه از ماه نشین گرفته شده است دیده نمی شود. پس از آن نظری به شبیه ساز ماه نشین بیندازید و شما خواهید فهیمد كه دقیقاً كجا چنین حقه ای به صورت فیلم درآمده است. 
یك فكر خوب دیگر هم برای عملی كردن وجود دارد. این كه اندازه ی ابعاد فضانوردان در لباس های فضایی شان و ابعاد واقعی درب ورود و خروج ماه نشین را اندازه بگیرید. همچنین ابعاد داخلی ماه نشین را اندازه بگیرید و پس از آن خواهید فهیمد كه فضانوردان (یا همان دروغگوها) نمی توانسته اند با لباس فضانوردی از درب ماه نشین وارد آن شوند یا از آن خارج شوند. (واقعاً حواس پرتی هم حدی دارد). محل لولاهای درب ورود و خروج توجه كنید و سپس به شبیه ساز آموزش ماه نشین نگاهی بیندازید و همه ی ابعاد را اندازه بگیرید (همه ی آنهایی كه در بالا گفته ام) و حالا حواستان به محل لولا های درب ورود و خرج خیلی بزرگتر باشد تا روشن شوید... 
ناسا ادعا می كند كه لباس های فضایی ای كه فضانوردان پوشیده بودند، در سطح ماه فشارشان را 5psi بالاتر از فشار محیط برده اند (فشار خلأ صفر psi است) ما دستكش هایی را كه ناسا ادعا می كند فضانوردان در دست كرده اند را امتحان كردیم و فهمیدم كه آنها از مواد قابل انعطاف ساخته شده اند و هیچ وسیله ی مكانیكی، الكتریكی یا هیدرولیكی در آنها تعبیه نشده است تا هنگامی كه آنها را در دست دارند، به انگشتان آنها كمك می كنند. آزمایش ها به روشنی نشان می دهد كه چنین امكان استفاده كردن از چنین دستكش هایی وجود ندارد به طوری كه پوشنده ی آنها امكان خم كردن مچ یا انگشتان را برای انجام هیچ كاری ندارد وقتی كه با فشار پنج psi بالاتر از فشار محیط پرشده باشد، حالا در خلأ باشد یا در جو زمین (فرق نمی كند). به واقع ناسا فیلم ها و عكس هایی را نشان داد كه درآنها فضانوردان از دست ها و انگشتان شان به راحتی در طی به اصطلاح سفر به كره ی ماه، استفاده می كنند. فیلم به وضوح نشان می دهد كه به هیچ وجه هیچ فشاری درون دستكش ها وجود ندارد... شرایطی كه در آن بیهوش شدن به علت كاهش فشار اتمسفر به صورت آنی و انفجاری رخ خواهد داد و نتیجه ی آن تقریباً مرگ ناگهانی است، اگر واقعاً فضانوردان درمحیط خلأ باشند. اگر باور نمی كنید، خودتان امتحان كنید. یك آزمایش ساده است و لازم نیست كه حتماً متخصص موشك باشید. اینها چند دلیل، از بیش از یك صد دلیل ساده و راحت برای اثبات قابل قبول علمی ماجرا بود كه نشان می دهد چگونه ناسا و برنامه ی فضایی آپولو بزرگترین دروغ هایی بوده اند كه به مردم راست پندار جهان، قبولانده شده است. 
ما تلاش كردیم كه اطلاعاتی در مورد فعالیت هایی در منظومه شمسی كه همزمان با پروژه ی آپولو فعال بوده اند، تهیه كنیم. فهمیدیم كه این اطلاعات برای تمام روزها و تمام سالها قابل دسترسی است، غیر از روزها و ساعت هایی كه مأموریت آپولو(به اصطلاح) در حال انجام بوده است. این اطلاعات از هیچ سازمان دولتی شامل ناسا، سازمان ملی اقیانوس و اتمسفر (NOAA) و رصدخانه دریایی قابل تهیه نیست. این اطلاعاتی است كه به طور عادی جمع آوری می شود (چیز عجیبی برای پنهان كردن ندارند) و شامل تاریخ های پرتاب، تاریخ ها و زمان های فرود و آسیب های سنگین ناشی از پرتوها می باشد. این اطلاعاتی است كه باید وقتی كه فضانوردان با ماه پیما روی ماه حركت می كرده اند، مشاهده می شده است، اگر كه به واقع فضانوردی روی ماه بوده باشد. این اطلاعات قابل دسترسی نیست چرا كه اثبات خواهد كرد كه آن فضانوردان كذایی مثل سیب زمینی برشته شده اند. جسد آنها باید به زمین باز می گشت اگر واقعاً آنها، تلاش كرده اند چنین مأموریتی انجام دهند. 
به علاوه، اگر تمام دلایل بالا را كنار بگذاریم فیلم ها و عكس هایی مأموریت آپولو به راحتی جعلی بودن آن را اثبات می كند. هر كسی با كمترین سطح اطلاعات درباره ی استودیوهای فیلم برداری، استودیوهای نورپردازی و واقعیت های فیزیكی ماه به راحتی می تواند ثابت كند كه مدارك بصری پروژه ی فضایی آپولو (عكس ها و فیلم ها) توسط ناسا جعل شده است. هیچ فیلم رنگی ای برای بشر این قدر شناخته شده نیست كه شامل چنین جزئیات عالی در سایه ها و قسمت های روشن عكس هایی كه گفته می شود روی ماه گرفته اند، باشد. هر عكاس حرفه ای كه این عكس ها را ببیند به شما می گ